O zaufaniu.

O zaufaniu.

Ufać należy wszystkiemu co z Dobra i dla Dobra powstało. Ufać sercem, pomimo a nie za coś. Ufać należy, bo zaufanie jest Dobrem, zaś jego brak Złem. Pytacie tedy, czemu nie ufać Złemu skoro zaufanie jest z Dobra i dla Dobra? Bo Złemu należy się Zło i co złe to dobrym się nie stanie. Zło jest wszędzie. Występuje w formach różnych, częstokroć niewyobrażalnych, a częściej w formach jeszcze niespełnionych. Tajemnym pozostaje do czasu ujawnienia kiedy to tajemnym być przestaje. Pytacie więc, czy wszędzie to również i w nas samych? Tak! Tak! Zło występuje i w nas. W myśli grzesznej i rozwiązłej, w kończynie złej której do złego użyto. Tak, zło jest w nas. Tedy i z nim należy walczyć. I jemu też ufać nie wolno. Nie wolno ufać ręce która wyrządziła zło. Nie wolno ufać nogom które kroczą złą ścieżką. Nie wolno ufać myślom, które złem gorszym jeszcze od innych dotknięte, podsuwają obrazy straszne i pchają nas do uczynków występnych.

Takoż więc, zaufanie jest rzeczą ważną. Nie wolno rozdawać go pochopnie ani też pochopnie przyjmować. Tedy rzec można, że ufać należy w nieufności i będzie to prawdą, gdyż tak być musi. Tak zostało powiedziane i tak świat ten działa i działać będzie.

Link do grafiki: http://adf.ly/eswqt