Jak święty Jaromir pokonał smoka Grablazara.

W piątek, po wielkiej scholastyce, roku pańskiego 1056, drugiej Ery Eonu czwartego od pierwszego początku czasu wszedł święty Jaromir na górę Kirkalukutix i spojrzał na świat rozciągający się przed nim. I oto ujrzał drzewa bujne i wysokie, które na chwałę Pańską rosły i rosną po dziś dzień w sercu prastarej puszczy. Ujrzał rwący potok, który wybija swą drogę śród skał bezdusznych i kamieni duszą obdarzonych, a które jeszcze w chmury nie wzleciały. Ujrzał pola złocące się pszenicą i pszenżytem o barwie szafranowej, wpadającej gdzieniegdzie w wiosenną zieleń. I zdał sobie o to sprawę iż stoi na szczycie i dalej droga jego wiedzie tylko w dół, a więcej osiągnąć nie będzie mu dane. Zwrócił się tedy do Pana i rzekł <<Cóż czynić Panie, kiedy nogi w dół prowadzą, a serce wzlata ku wyżynom?>>. Niebiosa, dotąd bezchmurne zagrzmiały i na ziemię spadł deszcz. I ozwał się Pan z niebios, a głos jego wstrzymał potok, pochylił drzewa, a pszenżyto pociemniało jakby ze strachu i wielka cisza zapadła gdy mówił. <<Oto, Jaromirze, pójdziesz ty i zgładzisz Grablazara, bestię paskudną, a uczynisz to na moją chwałę i dla dobra większego. Dokonasz tego czynu w ciągu dni siedmiu, nim skończy się Kwarta czasu, a bieg jego odwrócony nie zostanie. Wtedy i tylko wtedy pójdziesz ty wyżej niżbyś marzył i wyżej niż najwyższy szczyt sięga. Oto twoja misja, a wypełnisz ją gdyż grozi wam koniec straszliwy i zły.>>. A gdy głos Pana umilkł z nieba spadł grom i spalił siódmą część lasów, zagotował piątą część rzeki i co jedenastą rybę w niej ubił, a dwudziesty kłos pszenżyta spłonął był na popiół jakby na potwierdzenie słów Jego.
Ruszył tedy Jaromir i po upływie dnia pierwszego dotarł na kres pustyni. Spiekota dopadła go straszna i do ziemi rychło przytknęła. Czuł jednak Jaromir iż Pan jest z nim i powstał był by iść dalej.
Drugiego dnia dotarł ona na skraj morza. Widział jak wzburzone fale kołyszą statkiem wszelkim i jak żeglarze słabi wolą wpadają w toń bezdenną. Zasmucił się więc Jaromir gdyż nie wiedział jak przebyć taki szkwał. Zwątpił w moc Pana i usiadł na brzegu, a spienione fale oblały jego stopy. I dostrzegł on wtedy ścieżkę prowadząc śród fal na drugi kres morza. A ścieżka ta niewidoczna była i jakby z piany morskiej utkana. Tak minął dzień drugi.
Dnia trzeciego stanął Jaromir na krawędzi bezdennej czeluści. Dna jej widać nie było. Rzucił więc kamień by sprawdzić jak głęboko trzeba będzie zejść, bo obejść nie było sposób, lecz kamień nie doleciał i uświadomił sobie Jaromir, że czeluści dna nie mają i że do samego Piekła prowadzę. Jednak łaska Pańska nie opuszczało go w jego misji i oto z chmur spłynął na ziemię skrzydlaty łoś, a skrzydła jego wyrastały z poroża i było ich dokładnie siedemset tysięcy trzysta czterdzieści dziewięć. Wsiadł więc Jaromir na łosia i znalazł się na drugim brzegu.
Dnia czwartego wkroczył Jaromir do ciemnego lasu. Ciemności tak gęste panowały w lesie iż nie sposób było dostrzec własnej ręki. Nie widział też Jaromir drogi którą przyszedł i nieba dostrzec też nie mógł. Zamyślił się więc i stwierdził iż Pan nasz nie może go dostrzec również. Nagle ciemność przebił jasny, palący blask i oto wśród drzew rozwarła się droga. Tak minął dzień czwarty.
Piątego dnia stanął Jaromir u wejścia do groty. Z groty bił chłód i mrok i nijak jej obejść nie było gdyż było to jedyne przejście pod nieprzebytym pasmem gór o graniach stalowych i śliskich. Wkroczył tedy Jaromir w mroki i z modlitwą na ustach wszelkie plugastwo od siebie odstraszał. I szedł tak długo, a każdy atom czasu w Eon się dłużył i myślał już, że zadaniu nie podoła i Pan go w tej grocie opuści. A gdy modlitwa dobiegła końca, skała rozwarła się i oczom jego ukazał się świat za pasmem gór stalowych i słońce znikające za horyzontem. Tak minął dzień piąty.
Szóstego dnia Jaromir stanął u szczytu góry Fardlakimurtix, która z żelaza była zrobioną i szczyt której był legowiskiem złego Grablazara. Ruszył więc na złego z podniesionym mieczem, a pieśń chwalebna na cześć Pana rozległa się echem wśród żelaznych ścian. Zbudził się tedy Grablazar i wypluł z trzewi płomień, a tak gorący, że ściany żelazne uleciały z wiatrem. Jaromir jednak ostał się i zadał był smokowi cios ostateczny, a głowa jego spadła i u stóp góry zatrzymała się. Tak minął dzień szósty.
Siódmego dnia udał się Jaromir do świątyni i głowę smoka na pal przed nią wbił. Resztę dnia poświęcił natomiast na modlitwę i dziękował Panu za sukces i zaszczyt którego dostąpił.

Link do grafiki: http://adf.ly/f9Ye5

Trzydzieści jeden pierwszych przykazań.

                Sto Eonów minęło odkąd prorok Jazajandarabaszasz wszedł na szczyt świętej góry Barrabanan. Sto Eonów minęło odkąd Jazajandarabaszasz usłyszał pana i sto Eonów minęło odkąd spisał on słowa Jego przez Niego podyktowane. I spisał Jazajandarabaszasz owe słowa na kamiennej tablicy ryjąc w niej zębem pradawnej ryby żyjącej w praoceanie, a święconej przez ludy ciemne i złe. W roku 2409 w miesiącu Nassaran, tysiąc trzysta czterdzieści uncji po piątej dziedzinie czasu dziennego tablica owa zaginęła i miejsce jej spoczynku pozostaje nadal nieznane. Nazwana ona została „Szumiszmą” gdyż słowo to oznacza „Przykazanie płynące drogą tysiąca rzek wśród gwiazd i drzew” i Przykazań owych jest dokładnie i zawsze trzydzieści jeden. Zwane zaś są pierwszymi gdyż były to pierwsze przykazania Pana po piętnastej kwincie od stworzenia świata, a zatem i pierwsze w ogóle wszelkiego bytu.

Pierwsze przykazanie:

Nie będziesz jeść ludzkiego ni inszego mięsa w dni inne niż czwartek po środzie przed piątkiem.

Drugie przykazanie:

Nie będziesz chwalił zbędnie, a zwłaszcza gdy pochwała jest niezasłużona i zła.

Trzecie przykazanie:

Nie będziesz czynił bliźniemu swemu zła albowiem zło jest opozycją dobra a dobrem zwyciężać będziesz zło.

Czwarte przykazanie:

Nie będziesz zabijał i zjadał bliźniego bowiem jest to przeciwne Panu i jego sługom.

Piąte przykazanie:

Będziesz chwalił Pana w każdym dniu każdego Eonu aż po kres kresów do nowego początku kiedy to Pan naznaczy nowe drogi.

Szóste przykazanie:

Będziesz szanował naród swój i inny i względów mieć nie będziesz dla żadnego bowiem wszyscy są równi przed Panem.

Siódme przykazanie:

Będziesz zabijał, tropił i likwidował wszelkie abominacje zła wszelkiego.

Ósme przykazanie:

Będziesz zabijał wywerny, trolle, orków, wije parszywe i smoki brunatne ponieważ te są złe i nie pochodzą od Pana.

Dziewiąte przykazanie:

Co drugą środę co trzeciego tygodnia miesiąca Passrim każdego roku po ekwinonkcjum w piątym domu księżyca będziesz pościł i jadł jedynie owoce jabłoni.

Dziesiąte przykazanie:

Będziesz czynił dobro i zła się wystrzegał.

Jedenaste przykazanie:

Będziesz pił, jadł i palił co uznasz za stosowne, a niezakazane bowiem co niezakazane to dozwolone przez Pana.

Dwunaste przykazanie:

Będziesz wystrzegał się łamania prawa swego ludu.

Trzynaste przykazanie:

Talent swój będziesz wykorzystywał na chwałę Pana.

Czternaste przykazanie:

Będziesz bronił siebie i bliźnich przed złem.

Piętnaste przykazanie:

Będziesz pomagał i dawał potrzebującym tak by czynić dobro, albowiem i dobre chęci mogą być przyczynkiem do czynienia zła.

Szesnaste przykazanie:

Będziesz szanował własność swoją i sąsiada i z równym zapałem bronić będziesz obu przed wrogiem.

Siedemnaste przykazanie:

Alkohol jest darem od Pana, a więc nie czyni zła.

Osiemnaste przykazanie:

W co trzechsetną rocznicę Pierwszego Upadku Zła będziesz ostrzył swoje widły równo z wybiciem dwunastej cząstki i piątego atomu czasu dziennego od punktu zajścia Oka Dnia za horyzont świata.

Dziewiętnaste przykazanie:

Czwartego syna oddasz na sługę Pana, a drugą córę nauczysz gotować.

Dwudzieste przykazanie:

Będziesz dbał o pierś żony co by nie obwisła i sflaczała bowiem jest to Panu niemiłe.

Dwudzieste pierwsze przykazanie:

Parówkę jeść będziesz jedynie w bułce. Parówka i bułka muszą być ciepłe. Zimna parówka to dzieło Złego.

Dwudzieste drugie przykazanie:

Nie będziesz pić tam gdzie bydło twoje i koń twój.

Dwudzieste trzecie przykazanie:

Nie będziesz pochopnie pisał i czytał i wiedzy darmo rozdawał.

Dwudzieste czwarte przykazanie:

Pieniądze będziesz gromadził dla dobra swojego i bliźnich i wykorzystywał je będziesz by czynić ich szczęśliwymi lecz tak by się w szczęściu nie zatracić.

Dwudzieste piąte przykazanie:

Będziesz znał umiar i nadgorliwość poskromisz.

Dwudzieste szóste przykazanie:

Nie oddasz psa swego za mniej niż jest wart, konia za mniej niż trzy czwarte wartości jeśli starszy jest niż twój najmłodszy syn, a córki nie wydasz za człowieka bez konia.

Dwudzieste siódme przykazanie:

Jeśli czytać i pisać umiesz nauczysz i swoje dzieci tak by sztukę tę doskonaliły.

Dwudzieste ósme przykazanie:

Jeśli kiedy ktoś umyślnie zabije bliźniego twego ty od ołtarza mego weźmiesz go i przed Starszymi postawisz, a Starsi wydadzą nań wyrok ostateczny.  

Dwudzieste dziewiąte przykazanie:

Nie będziesz nawoływać do czynienia zła.

Trzydzieste przykazanie:

Nie będziesz pożądać ni żony, ni konia, ni wołu, ni domu, ni pola bliźniego swego i nie odbierzesz mu tego przemocą.

Trzydzieste pierwsze przykazanie:

Najstarszemu synowi nakażesz po śmierci swojej majątek twój przejąć i równo między braci i siostry niezamężne podzielić.

Link do video: http://adf.ly/6394402/kaen 

Stworzenie świata.

            Ziemia ma pięć tysięcy lat, albowiem pięć jest wieków i w piątym wypada nam żyć. Piątym, który jest mroczny i w którym to zło powraca do dawnych sił. Odbudowano bowiem fortecę i wznosi się pradawna Skała, która w swym cieniu skrywa wszystko co nieświadome potęgi Pana.

            Pięć tysięcy lat temu Pan to podźwignął z głębin kulę kamienną i wyrżnął w niej świat kształtem i duchem podobny naszemu. Nasz świat. Tak, bo z ciemności Pan nasz wyłuskał życie i życiem tym był ongi skalisty świat. Później to Pan uformował góry i doliny w które tchnął życie drzew i krzewów które człowiekowi podległe być miały. Między drzewa i krzewy rzucił Pan nasz zwierzynę, która jako płocha i słabsza podle woli człowieka bytować miała. Człowiek był zamiarem. Człowiek był celem. Człowiek był środkiem i ideą. Człowiek był, jest i będzie tak bowiem postanowił Pan i tak jest woja Jego.

            Pytacie, ile zajęło Panu stworzenie świata? Otóż, Pan tworzył świat pięćset sześćdziesiąt siedem dni. Dnia pierwszego, świat uzyskał formę. Dnia drugiego, Pan posiał życie i świat zyskał barwę i dźwięk żywego stworzenia. Dnia następnego życie poczęło się rozwijać i zdobywać ląd wszelaki. Dnia siedemnastego Pan wydźwignął ląd ponad resztę i doliny najgłębsze wypełnił praoceanem, a w górach wydrążył tunele i z nich polały się pierwsze rzeki. Potem nastał dzień czterechsetny, bo i Pan występuje w postaciach czterech. Wtedy to świat poznał człowieka, a człowiek poznał świat. Wtedy to rozpoczął się Wiek Pierwszy, wiek wolny od Zła, albowiem Zło jeszcze nie powstało. Był to więc Wiek Meridianowy, kiedy człowiek pojmował świat dziewięćdziesięcioma zmysłami i trwał ów wiek Eon. W ostatnim, tysiąc pięćset trzydziestym siódmym dniu Eonu, Pan utworzył wspaniały Krassnax, który miał być na jego chwałę.

Link do Świadomości http://adf.ly/eJ51H